petine.reismee.nl

We gaan weer door.

Lieve allemaal,

Het weekend is weer voorbij, een internecafe hebben we wel gevonden in Tamale, maar of het aan onze onbeholpenheid ligt of aan de computers hier, kunnen we niet zeggen, maar meer dan 3 foto's kregen we helaas niet verstuurd. Jullie houden zo wel nog het e.e.a. te goed.  

Zaterdagochtend vertrokken we naar Walewale, daar hebben we nog even een boek teruggebracht en een boek geruild voor een van de studenten. Nadat we dat gedaan hadden, stapten we al snel op een bus naar Tamale. Het was dit keer een mooie, vrij nieuwe bus, die beslist niet vol zat. M.u.v. een voorruit met een barst, ( we hebben nog nauwelijks hele voorruiten gezien) was er niets wat er aan de bus mankeerde...... redelijk vlot kwamen we in Tamale aan. We wilden weer slapen in het guesthouse waar we vorige keer ook overnachtten, maar dat lukte niet, het was vol en we moesten iets anders zoeken. Op advies van de receptioniste hadden we snel een ander onderkomen gevonden, simpel, maar schoon en verder prima. Het boodschappen doen, verliep aardig vlot, we hadden maar een paar boekwinkels nodig om , op 1 na alle boeken te bemachtigen, die op ons lijstje stonden. In een van de boekwinkels verkochten ze ook schooletuis, die wij heel graag wilden kopen voor de schoolkinderen in Nabari. We zouden die dan vullen met wat kleurpotloden, een gewoon potlood, een gum een  puntenslijper en 2 balpennen. We waren erg blij dat we eindelijk iets gevonden hadden en uiteindelijk bleek dat ze er ook wel 60 voor ons hadden. Na de meeste inkopen gedaan te hebben, gingen we naar een internetcafe, daar konden we alleen de foto's versturen die een laag aantal mb hadden, dat waren er precies drie, weer een teleurstellend resultaat. Wie weet gaat het later nog eens lukken. Op weg naar het hotel kwamen we langs een grote groep mensen die in een kring zaten, waarin mannen met een soort trommels muziek maakten, er werd bij gedanst, er werd steeds geld gegeven aan iemand die danste. Wat voor een soort ritueel het was konden we niet ontdekken, de mensen konden het ons ook niet uitleggen, maar leuk om te zien was het wel. Weer verder op weg naar ons guesthouse kwamen we langs een restaurant wat er heel leuk uitzag, een grote binnenplaats met een bar, gezellig verlicht. Daar hebben we afgesproken om te gaan eten, maar we wilden ons eerst opfrissen, want het was zaterdag (en zondag trouwens ook) erg warm. We hebben genoten van een heerlijke Mexicaanse maaltijd. Het is ons inmiddels wel duidelijk, dat je geduld moet hebben als je in Ghana iets gaat eten in een restaurant. Zonder dat het erg druk is, of dat je een ingewikkeld gerecht bestelt,  moet je vaak een uur wachten voordat je je bestelling krijgt. Hier was het t lange wachten meer dan waard.

Zondag zijn we na het ontbijt nog naar de markt gegaan in Tamale. Er zijn daar talloze kraampjes met van alles te koop. Je vindt er allerlei groenten en fruit, niet fris ruikend vlees, (koeienkoppen, ingewanden, bijna hele geiten e.d.) huishoudelijke artikelen, kleding, (nieuw en oud) schoenen, (er was zelfs een kraam waar mensen oude schoenen met een borsteltje en een sopje schoon zaten te boenen) en nog veel en veel meer. Het was wel heel opvallend hoe smerig het daar was. Er lagen hopen vuil midden op straat. Ook op deze markt liepen weer heel veel vrouwen met hun koopwaar op het hoofd, zoals  schalen met zakjes pinda's, flesjes drinken, zakjes water, een baksel dat op olievollen lijkt, etc. Na nog wat spullen gekocht te hebben, o.a.wat 'bananen' voor de lunch, zijn we teruggegaan naar het hotel, waar we de inkopen van zaterdag nog even hadden mogen laten staan. Met de taxi zijn we toen naar het busstation gegaan waar we de trotro naar Wulugu namen. Aangezien het busje al aardig vol zat, hoefden we niet zo lang te wachten voordat we wegreden. Het was wel weer een speciale rit. Het schakelen verliep zeer moeizaam en veroorzaakte veel lawaai, het optrekken ging heel erg langzaam en de bus rammelde aan alle kanten. We hadden soms echt het idee dat we zo met pech langs de kant zouden komen staan, gelukkig was dat niet zo en kwamen we toch weer veilig thuis. Onderweg aten we ieder een van de bananen, nog wat onrijp, maar goed van smaak, maar wat lag dat ding zwaar op mijn maag, ik had er zondag en ook maandag last van. Toen we het er hier later over hadden bleken het geen bananen te zijn, maar planta's.  Deze vruchten lijken op bananen, maar moeten gebakken worden, niet zo gegeten, dat blok op mijn maag kwam dus niet zo maar. (dinsdag kregen we gebakken planta's (de rest van onze voorraad) bij het eten; erg lekker. Later in de middag hebben we nog een stuk gelopen naar een kant waar Peter nog wat wilde fotograferen. In de hitte hebben we toch nog een aardig stuk gelopen,.

Maandag zijn we na een fikse regenbui naar Nabari gefietst, een nog lastiger tochtje dan normaal, door de regen was de bovenlaag van het pad nogal drassig, dat maakte het fietsen zwaarder. Omdat de vloer van het nieuwe lokaal er nog niet inlag, besloten we niet aan de school te werken maar te gaan schilderen aan de kamers. De chief kwam nog even kijken en was zeer in zijn nopjes met het resultaat  tot nu toe. Dinsdag werd de vloer gedaan dus hebben we ook niet aan de school gewerkt. Wel kwamen vandaag de kinderen weer naar school, nog niet om te leren, maar om de lokalen in orde en schoon te maken.  Geen overbodig werk, want op veel plaatsen hadden de diverse diertjes al weer hun best gedaan om de boel stoffig en vies te maken, denk aan houtwormen, (bijna al het hout zit er vol mee)  spinnen, muizen die hun uitwerpsel achterlaten e.d. Woensdag is dan echt de eerste schooldag, dan krijgen de kinderen hun uniform, de etuis, de spelletjes, wat speelgoed (springtouwen, frisbees, een bal) en de andere  schoolspullen die we voor hen gekocht hebben. We zijn erg benieuwd naar hun reacties.

Daarover meer, de volgende keer, liefs van ons.

Reacties

Reacties

vincent

Ik had het idee dat het schilders- en klusjesbedrijf Commandeur/Hermans daar naar toe ging om ook lessen Engels etc. te gaan geven. Niets over gelezen tot nu toe, of heb ik iets gemist?
Sterkte daar

Ypke Broek

N.a.v. jullie verhaal kwam ik op het volgende. Ik had als kleine jongen een peren gejat, en dat bleken steenperen te zijn, die ik natuurlijk wel op had gegeten............. En een buikpijn :)

Wat leuk dat er van alles wordt gekocht voor in schooletui etc. We lezen nog wel hoe ze reageerden. Groet van Ypke

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!